آموزش سفارش OCO، سفارش OCO چگونه کار می‌کند؟

فرض کنید در بازار ارز دیجیتال، بیت کوین خریده‌اید و می‌خواهید هم در صورت رشد قیمت سود خود را بردارید و هم در صورت ریزش جلوی زیان بیشتر را بگیرید، بدون این‌که ساعت‌ها پای نمودار بنشینید. پاسخ این نیاز در سفارش OCO نهفته است؛ سفارشی ترکیبی که دو سناریوی متفاوت قیمت را در قالب دستوری واحد به صرافی می‌سپارد.

در این مقاله سازوکار اوردر OCO، تفاوت آن با سفارش لیمیت و استاپ لیمیت، مراحل ثبت آن در خرید و فروش همراه با مثال عددی، کاربرد آن در زمان انتشار اخبار و معاملات تعهدی و اشتباهاتی را که باعث اجرا نشدن سفارش می‌شوند، قدم‌به‌قدم بررسی می‌کنیم.

سفارش OCO چیست؟

سفارش OCO نوعی سفارش ترکیبی است که دو سفارش شرطی را به‌صورت هم‌زمان روی دارایی واحد ثبت می‌کند، اما در نهایت فقط یکی از آن‌ها اجرا می‌شود. معامله‌گر با این ابزار برای دو مسیر احتمالی قیمت (صعود یا نزول) از قبل تصمیم می‌گیرد و اجرای تصمیم را به موتور معاملاتی صرافی می‌سپارد.

این دستور، دو سطح قیمتی را به هم گره می‌زند و به محض اجرای سفارش اول، سفارش دوم بدون دخالت معامله‌گر حذف می‌شود. به همین دلیل، اوردر OCO یکی از روش‌های رایج برای تعیین هم‌زمان حد سود و حد ضرر در بازار اسپات صرافی‌های ارز دیجیتال است.

اهمیت این ابزار در مدیریت ریسک در معاملات از همین‌جا می‌آید. وقتی سطح خروج پیش از درگیر شدن احساسات تعیین شده باشد، تصمیم‌های عجولانه در لحظه‌های پرنوسان کمتر می‌شود. با این حال، OCO فقط اجرای خودکار را فراهم می‌کند و ریسک حرکت نامطلوب قیمت یا اجرا نشدن سفارش در بازار پرنوسان همچنان باقی است.

معنا و مفهوم عبارت One Cancels the Other

OCO مخفف عبارت انگلیسی One Cancels the Other است که در فارسی به «یکی دیگری را لغو می‌کند» ترجمه می‌شود. همین نام، منطق کامل این سفارش را توضیح می‌دهد؛ دو سفارش به هم متصل‌اند و فعال شدن یکی، دیگری را از میان برمی‌دارد.

در منابع فارسی این ابزار با نام‌هایی مثل سفارش ترکیبی یا سفارش دوطرفه هم شناخته می‌شود. نکته کلیدی این تعریف، بخش Cancel است؛ صرافی هرگز هر دو معامله را اجرا نمی‌کند و موجودی معامله‌گر دو بار خرج نمی‌شود. همین ویژگی OCO را از ثبت دو سفارش جداگانه متمایز می‌کند، چون در حالت جداگانه ممکن است هر دو سفارش پشت سر هم اجرا شوند یا صرافی به‌دلیل قفل شدن موجودی، اجازه ثبت سفارش دوم را ندهد.

سفارش OCO چگونه کار می‌کند؟

پس از ثبت سفارش OCO، صرافی دو بخش آن را به شکل متفاوتی نگه می‌دارد. سفارش لیمیت بلافاصله در دفتر سفارشات (Order Book) قرار می‌گیرد و منتظر رسیدن قیمت می‌ماند. بخش استاپ لیمیت تا لحظه رسیدن قیمت به سطح فعال‌سازی در دفتر سفارشات دیده نمی‌شود و موتور معاملاتی صرافی آن را در پس‌زمینه زیر نظر دارد.

از این لحظه دو سناریو وجود دارد. در صرافی‌هایی مانند بایننس، اگر قیمت به سطح سفارش لیمیت برسد و این سفارش به‌طور کامل یا حتی جزئی پر شود، بخش استاپ لغو می‌شود. اگر قیمت زودتر به سطح فعال‌سازی برسد، بخش استاپ به‌صورت سفارش لیمیت تازه وارد دفتر سفارشات می‌شود و سفارش لیمیت اولیه حذف خواهد شد.

موجودی لازم برای این سفارش ترکیبی هم فقط یک بار قفل می‌شود. مثلا اگر ۰٫۱ بیت کوین را با OCO فروش عرضه کنید، همان ۰٫۱ واحد هم پشتوانه حد سود است و هم پشتوانه حد ضرر، و تا زمان اجرا یا لغو سفارش امکان استفاده دیگری از آن ندارید.

اجزای تشکیل‌دهنده سفارش OCO

هر سفارش OCO از ترکیب دو سفارش آشنا ساخته می‌شود. بخش اول سفارش لیمیت (Limit Order) است که دستور خرید یا فروش در قیمتی مشخص یا بهتر از آن را می‌دهد. بخش دوم سفارش استاپ لیمیت (Stop-Limit Order) است که تا رسیدن قیمت به سطحی معین غیرفعال می‌ماند.

سفارش استاپ لیمیت برخلاف سفارش لیمیت دو قیمت جداگانه دارد؛ قیمتی برای فعال شدن و قیمتی برای اجرا. به همین دلیل فرم ثبت OCO در صرافی‌ها چهار فیلد اصلی دارد و جزئیات سفارش استاپ لیمیت در دو فیلد میانی فهرست زیر خلاصه می‌شود.

• قیمت لیمیت (Price): قیمت بخش لیمیت که بلافاصله پس از ثبت در دفتر سفارشات قرار می‌گیرد.
• قیمت فعال‌سازی (Stop Price): سطحی که رسیدن قیمت بازار به آن، بخش استاپ را فعال می‌کند.
• قیمت لیمیت استاپ (Limit Price): قیمتی که سفارش استاپ پس از فعال شدن با آن ثبت می‌شود.
• مقدار (Amount): حجم دارایی که برای هر دو بخش یکسان است.

تفاوت سفارش OCO با سفارش لیمیت و استاپ لیمیت

سفارش لیمیت و سفارش استاپ لیمیت هرکدام فقط یک سناریوی قیمتی را پوشش می‌دهند، در حالی که OCO هر دو سناریو را در دستوری واحد جمع می‌کند. جدول زیر تفاوت OCO و استاپ لیمیت و سفارش لیمیت ساده را بر اساس معیارهای اجرایی نشان می‌دهد.

اگر حد سود و حد ضرر را با دو سفارش جداگانه ثبت کنید، پس از اجرای یکی باید دیگری را دستی لغو کنید و در فاصله این دو اقدام، دارایی یا سفارش‌ها بدون پوشش می‌مانند. OCO این مرحله دستی را حذف می‌کند.

آموزش نحوه ثبت سفارش OCO در خرید

1. وارد بخش معاملات اسپات صرافی شوید، جفت‌ارز دلخواه (مثلا BTC/USDT) را انتخاب کنید و در تب خرید، نوع سفارش را روی OCO بگذارید.
2. در فیلد قیمت لیمیت، قیمتی پایین‌تر از قیمت فعلی بازار وارد کنید تا در صورت اصلاح قیمت، خرید در سطح ارزان‌تر انجام شود.
3. قیمت فعال‌سازی را بالاتر از قیمت فعلی بازار و معمولا کمی بالاتر از مقاومت نزدیک تعیین کنید تا در صورت شکست صعودی وارد معامله شوید.
4. قیمت لیمیت بخش استاپ را کمی بالاتر از قیمت فعال‌سازی بگذارید تا سفارش پس از فعال شدن شانس بیشتری برای پر شدن داشته باشد.
5. مقدار خرید را وارد کنید و مطمئن شوید موجودی تتر حساب برای سناریوی گران‌تر به‌علاوه کارمزد کافی است.
6. سفارش را تایید کنید و وضعیت آن را در بخش سفارش‌های باز (Open Orders) پیگیری کنید.

صرافی پیش از پذیرش سفارش OCO، ترتیب قیمت‌ها را بررسی می‌کند. در حالت خرید، قیمت لیمیت باید زیر قیمت بازار و قیمت فعال‌سازی بالای آن باشد و در غیر این صورت سفارش رد می‌شود.

این بخش از آموزش ثبت سفارش OCO به ورود به معامله مربوط است. OCO خرید در بازار اسپات کارکرد حد ضرر و حد سود ندارد و فقط زمانی نقش خروج پیدا می‌کند که برای بستن پوزیشن فروش در معاملات تعهدی به‌کار برود.

مثال عددی OCO خرید بیت کوین

فرض کنید قیمت لحظه‌ای بیت کوین ۶۰ هزار تتر است (اعداد این مثال فرضی‌اند) و قصد خرید ۰٫۱ بیت کوین را دارید. قیمت لیمیت را ۵۸ هزار تتر، قیمت فعال‌سازی را ۶۲ هزار تتر و قیمت لیمیت بخش استاپ را ۶۲ هزار و ۲۰۰ تتر تعیین می‌کنید.

اگر قیمت ابتدا تا ۵۸ هزار تتر اصلاح شود، خرید با هزینه ۵ هزار و ۸۰۰ تتر (بدون احتساب کارمزد) انجام و بخش استاپ لغو می‌شود. اگر قیمت زودتر به ۶۲ هزار تتر برسد، سفارش خریدی با سقف قیمت ۶۲ هزار و ۲۰۰ تتر ثبت می‌شود و هزینه حداکثر به ۶ هزار و ۲۲۰ تتر می‌رسد؛ در این حالت سفارش ۵۸ هزار تتری حذف خواهد شد.

آموزش نحوه ثبت سفارش OCO در فروش

1. در بخش اسپات، جفت‌ارز دارایی خود را انتخاب کنید و در تب فروش، نوع سفارش OCO را برگزینید.
2. قیمت لیمیت را بالاتر از قیمت فعلی بازار و در سطح حد سود مدنظر خود وارد کنید.
3. قیمت فعال‌سازی را پایین‌تر از قیمت فعلی بازار و در سطح حد ضرر قرار دهید.
4. قیمت لیمیت بخش استاپ را کمی پایین‌تر از قیمت فعال‌سازی تعیین کنید تا فروش در ریزش سریع شانس بیشتری برای اجرا داشته باشد.
5. مقدار فروش را وارد کنید؛ این مقدار نمی‌تواند از موجودی آزاد دارایی در حساب بیشتر باشد.
6. سفارش را تایید کنید و وضعیت هر دو بخش آن را از بخش سفارش‌های باز زیر نظر بگیرید.

سفارش OCO فروش از پرکاربردترین شکل‌های این ابزار است، چون حد ضرر و حد سود دارایی موجود را هم‌زمان پوشش می‌دهد. در این بخش از آموزش ثبت سفارش OCO، ترتیب قیمت‌ها برعکس حالت خرید است و قیمت لیمیت بالای بازار و قیمت فعال‌سازی زیر بازار قرار می‌گیرد.

مثال عددی OCO فروش بیت کوین

فرض کنید ۰٫۱ بیت کوین را در قیمت ۵۸ هزار تتر خریده‌اید و قیمت فعلی ۶۰ هزار تتر است. حد سود را با قیمت لیمیت ۶۵ هزار تتر، قیمت فعال‌سازی را ۵۷ هزار تتر و قیمت لیمیت استاپ را ۵۶ هزار و ۸۰۰ تتر تنظیم می‌کنید.

با رسیدن قیمت به ۶۵ هزار تتر، دارایی فروخته می‌شود و سود ناخالص ۷۰۰ تتر (پیش از کسر کارمزد خرید و فروش) است. اگر قیمت به ۵۷ هزار تتر سقوط کند، سفارش فروشی با کف قیمت ۵۶ هزار و ۸۰۰ تتر فعال می‌شود و زیان به‌شرط اجرا شدن سفارش حداکثر ۱۲۰ تتر خواهد بود. در هر دو حالت، بخش دیگر سفارش خودکار لغو می‌شود.

کاربردها و بهترین زمان‌های استفاده از سفارش OCO در ترید

اوردر OCO زمانی بیشترین کارایی را دارد که معامله‌گر دو سطح قیمتی مشخص در ذهن دارد و نمی‌خواهد اجرای آن‌ها به حضور دائمی پای نمودار وابسته باشد. موقعیت‌های زیر از کاربردهای رایج این ابزار هستند.

• خروج خودکار از دارایی اسپات: ثبت حد سود و حد ضرر بلافاصله پس از هر خرید، تا نتیجه معامله از پیش تعریف شده باشد.
• معامله در بازار رنج: وقتی قیمت بین حمایت و مقاومت نوسان می‌کند، OCO فروش با حد سود نزدیک مقاومت و حد ضرر کمی زیر حمایت تنظیم می‌شود.
• ورود در دو سناریو: خرید در پولبک (Pullback) به حمایت یا خرید پس از شکست مقاومت، بدون نیاز به انتخاب یکی از این دو مسیر.
• دوره‌های دوری از بازار: ساعات خواب، سفر یا کار روزانه که امکان پیگیری لحظه‌ای قیمت وجود ندارد.
• پایبندی به برنامه معاملاتی: تعیین سطوح خروج پیش از ورود، تصمیم‌گیری هیجانی را محدود می‌کند و مدیریت ریسک را از قاعده‌ای ذهنی به دستوری اجرایی تبدیل می‌کند.

استفاده از OCO در زمان بریک‌اوت و انتشار اخبار مهم اقتصادی

پیش از انتشار داده‌های مهم اقتصادی مثل نرخ تورم آمریکا یا تصمیم نرخ بهره فدرال رزرو، بازار ارز دیجیتال گاهی در محدوده‌ای فشرده حرکت می‌کند و جهت حرکت بعدی مشخص نیست. OCO خرید اجازه می‌دهد برای دو مسیر ورود آماده باشید، بدون اینکه از قبل انتخاب کنید ورود با شکست سقف انجام شود یا با برگشت به حمایت. قیمت فعال‌سازی را کمی بالاتر از سقف محدوده می‌گذارید تا در صورت شکست صعودی (Breakout) وارد شوید و سفارش لیمیت را نزدیک حمایت پایین‌تر قرار می‌دهید تا اگر خبر باعث ریزش موقت شد، در قیمت ارزان‌تر خرید کنید. توجه کنید که هر دو بخش این سفارش به خرید ختم می‌شوند، پس این روش نسبت به جهت بازار خنثی نیست. اگر ریزش ناشی از خبر موقت نباشد و ادامه پیدا کند، بخش لیمیت در میانه‌ی روند نزولی خرید می‌کند و پوزیشن بدون حد ضرر می‌ماند. به همین دلیل، بلافاصله پس از اجرای هر بخش، یک OCO فروش برای تعیین حد سود و حد ضرر همان پوزیشن ثبت کنید.

برای معامله‌گری که پیش‌تر دارایی خریده، همین منطق با OCO فروش اجرا می‌شود. جهش ناشی از خبر به سطح حد سود می‌رسد و در صورت ریزش ناگهانی، سفارش شرطی حد ضرر برای محدود کردن زیان فعال می‌شود.

ریسک اصلی این تکنیک، سرعت حرکت قیمت در لحظه انتشار خبر است. در ثانیه‌های نخست، عمق دفتر سفارشات کم و فاصله قیمت خرید و فروش (اسپرد) زیاد می‌شود و قیمت ممکن است از سطح لیمیت بخش استاپ عبور کند و سفارش پر نشود. شکست‌های جعلی (Fakeout) هم می‌توانند بخش استاپ را فعال کنند و قیمت بلافاصله برگردد؛ به همین دلیل حجم معامله در این شرایط باید کوچک‌تر از حالت عادی باشد.

استفاده از سفارش OCO در معاملات تعهدی و دوطرفه

در معاملات فیوچرز و تعهدی، معامله‌گر با اهرم وارد پوزیشن خرید (Long) یا فروش (Short) می‌شود و نوسان کوچک قیمت اثر بزرگ‌تری روی سرمایه دارد. در پوزیشن لانگ، سفارش بستن از جنس فروش است و حد سود بالای قیمت فعلی و حد ضرر زیر آن قرار می‌گیرد. در پوزیشن شورت، سفارش بستن از جنس خرید است و حد سود با سفارش لیمیت زیر قیمت فعلی و حد ضرر با استاپ لیمیت بالای آن تنظیم می‌شود.

ابزار ثبت این سفارش در همه بخش‌های صرافی یکسان نیست. در حساب مارجین برخی صرافی‌ها، از جمله بایننس، همان فرم OCO بازار اسپات در دسترس است. در بخش فیوچرز بسیاری از صرافی‌ها، سازوکار مشابهی با عنوان TP/SL ارائه می‌شود که حد سود و حد ضرر پوزیشن را هم‌زمان تعیین می‌کند؛ پیش از استفاده، رفتار لغو خودکار آن را در راهنمای همان صرافی بررسی کنید.

در مدیریت ریسک معاملات اهرمی، حد ضرر باید بین قیمت ورود و قیمت لیکویید شدن قرار بگیرد. لیکویید شدن به معنای بستن اجباری پوزیشن توسط صرافی به‌دلیل کافی نبودن وثیقه است و بخش بزرگی از وثیقه یا کل آن را از بین می‌برد؛ حد ضرری که آن سوی این سطح تنظیم شود، فرصت اجرا پیدا نمی‌کند.

مزایا و معایب سفارش OCO

مزایای سفارش OCO و محدودیت‌های آن را باید کنار هم سنجید تا انتظار درستی از نقش این ابزار در مدیریت ریسک شکل بگیرد.

مزایا

• اجرای خودکار دو سناریو: صعود و نزول قیمت هم‌زمان پوشش داده می‌شود.
• جلوگیری از اجرای دوباره: موجودی فقط یک بار قفل و خرج می‌شود.
• صرفه‌جویی در زمان: نیاز به پیگیری لحظه‌ای نمودار کاهش پیدا می‌کند.
• کنترل احساسات: سطوح خروج پیش از ورود تعیین می‌شوند.
• نسبت ریسک به بازده مشخص: سود و زیان احتمالی پیش از اجرای معامله قابل محاسبه است.

معایب

• اجرا نشدن در حرکت‌های سریع: بخش استاپ لیمیت ممکن است در ریزش یا جهش شدید پر نشود.
• پیچیدگی تنظیم: وارد کردن سه قیمت برای تازه‌کارها خطاپذیر است و به رد شدن سفارش منجر می‌شود.
• فعال شدن در نوسان کوتاه‌مدت: حد ضرر نزدیک ممکن است اجرا شود و قیمت بلافاصله برگردد.
• انعطاف کمتر: برای تغییر یکی از قیمت‌ها معمولا باید کل سفارش لغو و دوباره ثبت شود.
• در دسترس نبودن همگانی: همه صرافی‌ها و همه بازارها این نوع سفارش را ارائه نمی‌کنند.

آموزش ثبت سفارش OCO در صرافی‌های ایرانی و خارجی

1. وارد حساب بایننس شوید و از منوی Trade گزینه Spot را انتخاب کنید.
2. جفت‌ارز دلخواه را از کادر جستجو پیدا کنید.
3. در پنل سفارش، از فهرست انواع سفارش گزینه OCO را انتخاب و تب Buy یا Sell را مشخص کنید.
4. فیلدهای قیمت لیمیت، قیمت فعال‌سازی، قیمت لیمیت استاپ و مقدار را مطابق ترتیب گفته‌شده در بخش‌های خرید و فروش پر کنید؛ در نسخه‌های جدیدتر رابط کاربری، این فیلدها ممکن است زیر دو عنوان Above و Below نمایش داده شوند.
5. سفارش را تایید کنید؛ دو بخش OCO در تب Open Orders به‌صورت دو ردیف مرتبط دیده می‌شوند.

مراحل بالا خلاصه ثبت سفارش OCO در بایننس است و برای جزئیات ساخت حساب و احراز هویت می‌توانید راهنمای ثبت نام و معامله در بایننس را بخوانید. توجه داشته باشید که بایننس ایران را در فهرست کشورهای محدودشده قرار داده و استفاده کاربران ساکن ایران از آن با ریسک مسدود شدن حساب و دارایی همراه است.

در صرافی‌های ایرانی، امکان ثبت OCO در همه پلتفرم‌ها وجود ندارد و برخی فقط سفارش مارکت، لیمیت و استاپ را ارائه می‌کنند. در پلتفرم‌هایی که این گزینه را دارند، منطق ثبت مشابه آموزش ثبت سفارش OCO در بایننس است و تفاوت اصلی در نام‌گذاری فیلدها، حداقل مبلغ سفارش و شیوه نمایش سفارش‌های باز دیده می‌شود. پیش از انتخاب پلتفرم، مقایسه صرافی‌های ایرانی ارز دیجیتال را از نظر پشتیبانی از انواع سفارش، کارمزد و نقدشوندگی بررسی کنید.

مستقل از صرافی انتخابی، بهتر است نخستین سفارش OCO را با حجم بسیار کم ثبت کنید تا با نحوه نمایش، ویرایش و لغو آن در رابط کاربری آشنا شوید.

اشتباهات رایج معامله‌گران در تنظیم سفارش OCO

خطاهای تنظیم سفارش OCO معمولا به دو نتیجه ختم می‌شوند؛ یا صرافی سفارش را نمی‌پذیرد، یا سفارش برخلاف برنامه معامله‌گر اجرا یا حذف می‌شود.

• جابه‌جا وارد کردن قیمت‌ها: قرار دادن قیمت لیمیت زیر بازار در OCO فروش یا بالای بازار در OCO خرید، باعث رد شدن سفارش می‌شود.
• حد ضرر بیش از حد نزدیک: قیمت فعال‌سازی در محدوده نوسان عادی دارایی، با نوسانی کوتاه فعال می‌شود و قیمت پس از خروج به مسیر قبلی برمی‌گردد.
• نادیده گرفتن حداقل ارزش سفارش: صرافی‌ها برای هر جفت‌ارز حداقل ارزش معامله تعیین می‌کنند و مقدار کمتر از آن، سفارش را نامعتبر می‌کند.
• کافی نبودن موجودی آزاد: اگر بخشی از دارایی در سفارش دیگری قفل شده باشد و موجودی آزاد از مقدار واردشده کمتر باشد، صرافی سفارش OCO را رد می‌کند و دارایی بدون حد سود و حد ضرر می‌ماند.
• بی‌توجهی به کارمزد: حد سودی که فقط چند دهم درصد بالاتر از قیمت خرید است، پس از کسر کارمزد خرید و فروش ممکن است سودی باقی نگذارد.
• به‌روز نکردن سفارش: سطوحی که بر اساس ساختار قدیمی بازار تعیین شده‌اند، پس از تغییر روند اعتبار خود را از دست می‌دهند.

تعیین فاصله نامناسب بین قیمت فعال‌سازی و قیمت لیمیت

خطای فنی مهم دیگر به فاصله بین قیمت فعال‌سازی و قیمت لیمیت در بخش سفارش استاپ لیمیت مربوط است. این فاصله تعیین می‌کند سفارش پس از فعال شدن تا چه قیمتی اجازه اجرا دارد.

اگر این فاصله خیلی کم باشد (مثلا فعال‌سازی در ۵۷ هزار و لیمیت در ۵۶ هزار و ۹۹۰ تتر)، در ریزش سریع، قیمت پس از فعال شدن سفارش از سطح لیمیت پایین‌تر می‌رود و سفارش فروش پر نمی‌شود. در نتیجه دارایی در حساب باقی می‌ماند و زیان با ادامه ریزش بزرگ‌تر می‌شود؛ پدیده‌ای که با لغزش قیمت یا اسلیپیج (Slippage) گره خورده است.

فاصله خیلی زیاد هم مشکل‌ساز است، چون سفارش ممکن است در قیمتی بدتر از برنامه اجرا شود و زیان واقعی از زیانی که بر پایه قیمت فعال‌سازی محاسبه کرده بودید فراتر برود. فاصله مناسب به نوسان دارایی بستگی دارد؛ در مثال فروش بیت کوین، فاصله ۲۰۰ تتری حدود ۰٫۳۵ درصد از قیمت فعال‌سازی است، اما آلت‌کوین‌های کم‌نقدشونده به فاصله بیشتری نیاز دارند. پس از هر تنظیم، زیان را بر پایه بدترین قیمت قابل اجرا، یعنی قیمت لیمیت، دوباره حساب کنید.

مدیریت هوشمندانه ریسک معامله با سفارش OCO

سفارش OCO ابزاری است که دو تصمیم ورود یا خروج را پیش از حرکت بازار ثبت می‌کند و با اجرای یکی، دیگری را کنار می‌گذارد. ارزش واقعی این ابزار زمانی آشکار می‌شود که به بخشی ثابت از برنامه معاملاتی روزانه تبدیل شود.

روال عملی پیشنهادی این است که پیش از هر خرید، سقف زیان معامله را بر اساس درصدی از کل سرمایه تعیین کنید، سپس حد ضرر و حد سود را بر پایه حمایت، مقاومت و نوسان دارایی انتخاب و حجم معامله را با این دو عدد هماهنگ کنید. مثلا اگر سرمایه حساب ۱۰ هزار تتر و سقف زیان دو درصد از آن، یعنی ۲۰۰ تتر باشد و فاصله ورود تا قیمت لیمیت حد ضرر برای هر بیت کوین ۱ هزار و ۲۰۰ تتر باشد، حجم مناسب حدود ۰٫۱۶ بیت کوین (بدون احتساب کارمزد) است. بلافاصله پس از خرید، OCO فروش را ثبت کنید و فقط در صورت تغییر ساختار بازار آن را لغو و دوباره تنظیم کنید.

OCO اجرای برنامه را خودکار می‌کند، اما کیفیت نتیجه همچنان به درستی تحلیل، انتخاب صرافی و تنظیم دقیق قیمت‌ها وابسته است. در بازار پرنوسان اجرای بخش استاپ لیمیت تضمین‌شده نیست و مدیریت ریسک باید این احتمال را هم در محاسبه حجم معامله در نظر بگیرد.